In maart 2012 gaf Henriette Tchang, beleids­adviseur Zorgverzekeraars Nederland, in het NTVW aan dat de wondzorg zich beter moest gaan organiseren. 1 ‘Er is nauwelijks een heldere, transparante structuur in de wondzorg, iedereen doet vaak maar wat’, was haar credo. Het imago dat toen kleefde aan de verzekeraars; ‘logge organisaties die alleen In maart 2012 gaf Henriette Tchang, beleids­adviseur Zorgverzekeraars Nederland, in het NTVW aan dat de wondzorg zich beter moest gaan organiseren. 1 ‘Er is nauwelijks een heldere, transparante structuur in de wondzorg, iedereen doet vaak maar wat’, was haar credo. Het imago dat toen kleefde aan de verzekeraars; ‘logge organisaties die alleen maar voor het eigen belang gaan’ en dat die ‘verdomde zorg­verzeke­raars’ voor de zoveelste keer weer niet mee wilde werken.Volgens Tchang ligt de werkelijkheid toch echt wel anders; ‘wat een onzin’, voegde ze daar nog aan toe. ‘Wij beheren het geld dat iedereen maandelijks aan ons betaalt en wij proberen daar zo goed mogelijke zorg voor in te kopen’. Maar was het onzin?

De jacht op wondzorg1


10 jaar later
We zijn nu precies 10 jaar later als Edwin Brugman, oud-directeur van Vereniging VvAA, op 22 december een artikel publiceert voor de Volkskrant 2 met als titel: ‘zorgverzekeraars duiken. Wat hebben zij gedaan om problemen te voorkomen en op te lossen? En wat is hun toekomstige rol’? Hierin vraagt hij de zorgverzekeraars om hun verantwoordelijkheid te nemen voor de huidige situatie in de zorg. Het gaat hier natuurlijk in eerste instantie om wat zij tijdens de Corona verzaakt hebben te doen voor hun verzekerden, waar zij wettelijk voor verantwoordelijk zijn. Edwin Brugman: ‘er waren geen bestuurders van zorgverzekeraars in de media. Geen uitspraken over de problemen van hun verzekerden, waarvan de operaties werden uitgesteld’. Wat hebben zij gedaan om de huidige problemen te voorkomen en op te lossen? Volgens artikel 11 van de Zorgverzekeringswet hebben verzekerden wettelijk recht op noodzakelijke zorg. Zorgverzekeraars duiken dus opnieuw. Zij laten zorgver­leners verantwoordelijkheid nemen en moeilijke keuzes maken, terwijl noodzakelijke operaties worden uitgesteld. Geldt dit ook voor de wondzorg? Wat hebben zorgverzekeraars voor de wondzorg gedaan?

Schrappen van producten
De wondzorg is volgens de zorgverzekeraars schijnbaar nog steeds niet voldoende transparant. De vraag die nu zo langzamerhand ontstaat is: ‘zijn zorgverzekeraars überhaupt wel geïnteresseerd in de ontwikkelingen in de wondzorg’? Het schrappen van producten is niet nieuw. Schijnbaar vinden onze zorgverzekeraars dat nog steeds belangrijker dan het voorkomen van ziekten. Tchang 1 gaf in 2012 aan dat de zorgverzekeraars ‘op productniveau op basis van goede argumenten een weloverwogen keuze maken om iets te vergoeden of niet. De inhoudelijke kennis van de effectiviteit van nieuwe producten, nieuwe systemen en nieuwe methoden moeten wij dus uit het veld halen’.


Maar als dat zo is waarom worden de wond­verpleegkundigen dan niet serieus genomen (zie het onlangs verschenen artikel in het NTVW van november 2021 over een decubitusmatras waarin zorgverzekeraar en leverancier eerst rollebollend met elkaar over straat gingen of een matras geleverd mocht worden, waardoor het pas geleverd werd toen de patiënte al was overleden). Waarom gaan zorgverzekeraars voortdurend op de stoel zitten van de professionals in de zorg en luisteren ze zo slecht naar wat deze te melden hebben over hun expertise in de dagelijkse praktijk. Waarom houden zorgverzekeraars zich niet meer bezig met preventie dan met het schrappen van producten of het bepalen van producten in categorieën, zonder dat ze daar verstand van hebben.


Het hele artikel is te lezen in het Nederlands Tijdschrift voor Wondzorg (NTVW1-2022)


Referentie:
1. De wondzorg moet zich veel beter organiseren. Ned. Tijdschrift Voor Wondzorg 2012;7(3):6-9

Bron:
Ton Lassing. 2012-2022 - 10 jaar wondzorg. Zorgverzekeraars openen opnieuw de jacht op wondzorg. Ned. Tijdschrift Voor Wondzorg. 2022;17(1):6-10.