Search - Easy Blog
Search - K2
plg_search_djcatalog2
ICAGENDA_PLG_SEARCH
Zoeken - Categorieën
Zoeken - Contactpersonen
Zoeken - Inhoud
Zoeken - Nieuwsfeeds
Zoeken - Weblinks
Search SEO Glossary
Zoeken - Tags

De reguliere zorg is grotendeels tot stilstand gekomen vanwege de coronacrisis. Volledig begrijpelijk dat de zorg zich voor het overgrote deel richt op het bestrijden van deze pandemie. Ondanks het feit dat talloze zorgverleners aangeven dat patiënten met een ernstige ziekte of aandoening hun bezoek aan de specialist niet moeten uitstellen, gebeurt dat toch op grote schaal. Ook het reguliere operatieschema van de ziekenhuizen is door de crisis stevig overhoopgegooid. Zoals terecht wordt gezegd, kan een knie- of heupoperatie best een half jaartje worden uitgesteld, maar er zijn veel ingrepen en behandelingen die toch echt urgent zijn. Maar door de begrijpelijke andere inzet van mensen en middelen in de ziekenhuizen en door de angst van patiënten om in deze bijzondere tijd naar het ziekenhuis te gaan, is het aantal afspraken in de tweede lijn drastisch teruggelopen.

Eind maart was volgens onderzoeksbureau Gupta Strategists minstens 40% van de ziekenhuiszorg in ons land afgezegd. Het bureau had berekend dat het gaat om een half miljoen afgebelde patiënten. Per week wel te verstaan! En dat waren echt niet alleen knie-, heup- of staaroperaties. Levensreddende orgaantransplantaties werden minder uitgevoerd en wat te denken van de sterke afname van het aantal CT-scans waarmee tumoren en uitzaaiingen worden opgespoord? Omdat veel patiënten uit angst voor besmetting massaal de huisarts en de spoedeisende hulp mijden, worden diagnoses niet of veel te laat gesteld met alle gevolgen van dien. Niet zo raar dus dat sommigen in de medische wereld zich nog maar een maand geleden afvroegen of het schrappen van veel diagnostiek uiteindelijk niet meer mensen het leven zou kunnen kosten dan het coronavirus.

Zorg buiten het ziekenhuis
En dan is er natuurlijk nog het probleem van de zorg buiten onze ziekenhuizen. Er is veel gezegd en geschreven over de enorme snelheid waarmee het virus zich in de Nederlandse verpleeghuizen heeft verspreid. De ongeveer 125.000 bewoners van de ruim 2.500 locaties lopen een groot risico op besmetting. Op 9 april meldde het RIVM al dat op maar liefst 900 locaties al minimaal een besmetting was geconstateerd. Een aantal dat snel zal gaan groeien. Medewerkers in de verpleeghuizen klagen over ernstige tekorten aan handschoenen, mondkapjes en schorten. Dat de focus ligt op de zorg op de IC’s in onze ziekenhuizen is begrijpelijk, maar dat mag natuurlijk niet ten koste gaan van de zorg in de verpleeghuizen voor de heel kwetsbare groep ouderen. De thuiszorg heeft zo haar eigen problemen in deze moeilijke tijden. Er is extra vraag naar thuiszorg, omdat er steeds meer ouderen met corona thuis worden verzorgd om de toeloop van besmette ouderen naar ziekenhuizen te verminderen. En juist nu zitten veel thuiszorgmedewerkers zelf ziek thuis. Het is belangrijk om het aantal bewegingen en contactmomenten van thuiszorgmedewerkers en zieke ouderen zoveel mogelijk te beperken, om zo de kans op besmetting en de verdere verspreiding van het virus te verminderen. Complicerende factor is dat er ook in de thuiszorg een groot gebrek aan beschermende materialen voor de medewerkers is. Op een veilige manier het werk uitvoeren in de thuissituatie wordt zo wel een hele opgave.

Wondzorg op laag pitje?
In de hierboven geschetste wereld probeert iedereen binnen de zorg zijn of haar eigen weg te vinden. Dat geldt voor zorgverleners en ook voor patiënten. Er zijn geen eenvoudige oplossingen en niemand weet het precies, want niemand heeft het ooit op deze manier meegemaakt. Vertrouwen op de deskundigen is cruciaal, al is het wel lastig dat de deskundigen het soms ook niet helemaal met elkaar eens zijn. In deze onzekere tijden worden wondbehandelaars ook met bijzondere problemen geconfronteerd. De behandeling en de zorg voor de naar schatting 500.000 patiënten met gecompliceerde wonden staat onder druk. Niet behandelen betekent immers in veel gevallen een verdere achteruitgang van een al slechte situatie. Als patiënten niet of te laat worden gezien gaat de behandeling van gecompliceerde wonden veel langer duren en stijgen de kosten. Maar minstens zo belangrijk: de kwaliteit van leven van deze patiënten zal ernstig achteruitgaan. Het op een laag pitje zetten van de behandeling van en de zorg voor patiënten met complexe wonden is dus in alle opzichten een optie die problemen gaat opleveren.

Bron: Nederlands Tijdschrift voor Wondzorg (NTVW 4 -2020)