Search - Easy Blog
Search - K2
plg_search_djcatalog2
ICAGENDA_PLG_SEARCH
Zoeken - Categorieën
Zoeken - Contactpersonen
Zoeken - Inhoud
Zoeken - Nieuwsfeeds
Zoeken - Weblinks
Search SEO Glossary
Zoeken - Tags

Ze weet het nog precies. Het was vier jaar geleden, 23 juni 2016, mevrouw Visser’s zus Emma was jarig. Ze was op bezoek bij haar zus die een geitenboerderij heeft. Nietsvermoedend voelde zij een kleine pijnlijke beet in haar onderbeen. Ze voelde wel even aan de onderkant en ontdekte twee bijtplekjes ter grootte van een nietje. Een op haar enkel en een op de voorkant van haar scheenbeen. Ze dacht in eerste instantie aan een soort horzelbeet. Verder niet meer zo over nagedacht. Wel hield ze de plekjes goed schoon. Op een dag ontdekte zij dat er wat pus kwam uit de plekjes en deze werden vies en rood. Na ongeveer drie maanden heeft ze toch maar de huisarts gebeld. Hij trok er niet zo zwaar aan. In eerste instantie gaf hij het zalfje Bepanthen. Maar dat hielp totaal niet. Ze had wel de indruk dat het dicht ging, maar daaronder bleef het vreselijk onrustig en brak het telkens weer open en kwam er opnieuw pus uit. Er volgde een lange tijd van behandeling en pas in 2019 waren de wonden eindelijk gesloten.

Met de wond in bleekwater2 

'Ik ben naar de kraan gelopen en heb een emmer met water 'Ik ben naar de kraan gelopen en heb een emmer met water gevuld met een stevige scheut bleekwater erin, want ik wist: het bleekwater doodt echt alles.'

Mevrouw Visser: ‘Uiteindelijk ben ik weer teruggegaan naar de huisarts en hij schreef mij antibiotica voor. In plaats van dat ik beter werd, voelde ik mij steeds zieker worden. Ik was moe en voelde mij niet lekker. Of dat iets te maken had met de wondjes weet ik eigenlijk niet. Maar om die reden ben ik toch teruggegaan naar de huisarts, die mij opnieuw antibiotica voorschreef. Maar ondanks die antibioticakuren zag ik de wondjes toch wel wat groter worden en toen heeft de huisarts mij voor de derde keer een antibioticakuur voorgeschreven. Andere behande-lingen hebben niet plaatsgevonden. Al met al heeft dat zeker anderhalf jaar geduurd.’Maar voor mevrouw Visser bleef het daar niet bij. Ze zag haar wondjes steeds groter worden en er kwam volgens haar, zoals ze dat mooi uitlegde, steeds meer lava-achtig spul uit. Het was genoeg en ze gaf de huisarts te kennen dat ze dit niet meer wilde en dat ze doorgestuurd wilde worden naar het ziekenhuis.

Mevrouw Visser: 'Ik kwam terecht in het ziekenhuis in Noord-Holland op de afdeling dermatologie. Ook daar gaven ze aan dat de wondjes niets bijzonders waren. Gewoon wondjes en ik moest er alleen maar van afblijven. Goed schoonhouden en droogdeppen was het advies. En dat bleef ik dus ook voortdurend doen. Dat heb ik meer dan een maand volgehouden totdat de wonden steeds groter werden. Ze werden rood en gingen steeds meer kloppen. Dus opnieuw een afspraak gemaakt met mijn vaste dermatoloog, maar die bleek niet aanwezig te zijn. Ik kreeg een invaller die aangaf dat ik te veel vocht had in mijn been en dat er gezwachteld moest worden met daaronder Betadine gaas. Zelf had ik geen idee. Maar drie dagen later was de wond een groot gat geworden en brandde het in mijn been alsof iemand een aansteker ertegenaan hield. En ik wist niet meer waar ik het moest zoeken. Het leek wel of het been werd weggevreten, alsof ik maden in mijn been had zitten die zich tegoed deden aan het vlees.’

Hoe het verder afloopt met mevrouw Visser kunt u lezen in het NTVW nr. 6/7 - juni/juli 2020