Bij wondzorg wordt geprobeerd een optimale toestand te verkrijgen, waardoor een wond zo spoedig mogelijk geneest. Een wond van de huid wordt gedefinieerd als een onderbreking in de epitheellaag van de huid. De verwonding kan ook dieper gaan, tot in de dermis, het onderhuidse vetweefsel, fascie, spierweefsel en zelfs tot op het bot.

Normale wondgenezing
Normale wondgenezing is een complex en dynamisch maar uiterst goed georganiseerd proces van gebeurtenissen die leiden tot het herstel van de beschadigde huid. Een volkomen genezen wond, meestal na een eenvoudige verwonding, wordt gedefineerd als huid die in een redelijk tijdsbestek haar normale anatomische structuur, functie en aanzien terug heeft. Normale wondgenezing wordt ook wel gedefinieerd als huid die na verwonding weer geheel gesloten is zonder de hulp van drainage of wondverbandmiddelen.

De normale fasen van wondgenezing wordt bereikt in verschillende fasen:
hemostase, inflammatie, proliferatie en hermodellering. Om goed te genezen moet een wond deze fasen in de juiste volgorde en tijdsperiode doorlopen, zonder onderbreking en met dezelfde, optimale intensiteit.

Meer info over normale wondgenezing

Gecompliceerde wonden
Wanneer de hierboven beschreven processen normaal verlopen, zou de epithelialisatie van de wond binnen 4 weken tijd voltooid moeten zijn. Wondgenezing is echter een complex proces, waarbij meerdere, met elkaar in verband staande, fasen in een bepaalde tijdsperiode doorlopen moeten worden, maar die elk bijzonder gevoelig zijn voor verstoring van zowel buitenaf als van binnenuit. Daardoor zijn er wonden die de verschillende herstelfasen niet op de juiste wijze en tijdig doorlopen, waardoor het genezingsproces van de wond verstoord (wondstagnatie).
Vaak blijven deze wonden steken in de inflammatie- of proliferatiefase (of in beide). In veel gevallen is er sprake van onderliggend lijden, zoals vaatlijden, een slechte lichamelijke conditie door ziekte en ondervoeding of diabetes. Wanneer de wondgenezing wordt verstoord en vertraagd kunnen wonden gecompliceerd worden. We spreken hier dan ook wel over gecompliceerde wonden. Bij gecompliceerde wonden is sprake van een slecht wondbed en wordt er geen tijdelijke matrix gevormd. We zien een beslag van fibrine (geel), necrose (zwart) en een opeenhoping van dode cellen.

Enkele voorbeelden van gecompliceerde wonden zijn:

• Chirurgische wonden (wonden door of na een operatie);
• Decubitus wonden (doorligplekken of drukplekken);
• Diabetische voetwonden ten gevolge van diabetes mellitus (suikerziekte);
• Oncologische wonden (ten gevolge van kanker);
• “Open been” wonden ofwel ulcus cruris (ten gevolge van vaatlijden);
• Traumawonden (bv. brandwonden of wonden door een ongeluk)